Ale po co teraz trzymać język za zębami? Przyjaźń dawno się skończyła. Jennifer już nie

Więc to tak?
Potem, jeśli wszystko pójdzie dobrze, pojedzie na cmentarz do Culver City.
związku między nimi a bliźniaczkami Caldwell. Nic. – Potarł twarz dłonią. – Co oznacza, że
Pomyślał o mieszkańcach zapyziałego motelu. Wszyscy mają swoje tajemnice, ukryte
– Nie – bełkotała zaklejonymi ustami. – Nie! – Gniewnie uniosła dłonie do twarzy,
Jego żona.
w twarz. Wyjęła z kieszeni pistolet i wcisnęła lufę pod żebro Lorraine.
kołdrę do piersi. To niemożliwe. Nie! – Jennifer? – zapytała, choć w głębi serca znała już
Mknąc zatłoczoną autostradą, Hayes wrócił myślą do Bentza i doszedł do wniosku, że
– Przykro mi to mówić – przyznał mu się nie dalej jak tego ranka. – Ale ten facet oznacza
pierś Bentza.
Patrzyła na niego pustym wzrokiem, jakby nigdy o niej nie słyszała.
Po raz pierwszy, odkąd stanęła w Kalifornii, poczuła przypływ determinacji – przetrwa
Jest twarda. Pamiętaj o tym. Już raz poradziła sobie z psychopatą.

- Gratulacje. Jak podejmie pan ostateczną decyzję?
Bryce uśmiechnął się, a Klara natychmiast pożałowała swoich stów, uświadomiła sobie bowiem, iż dotknęła tematu, którego miała unikać.
- Co?
Czepiała się kurczowo tej prawdy, chociaż jakiś zły, drwiący głos szeptał jej, że ojciec bardziej kocha matkę niż ją. To nieważne, przekonywała samą siebie, wracając myślami do wieczoru spędzonego w hotelu, do wspólnej kolacji w Sali Renesansowej, do jego słów na temat rodzinnego dziedzictwa.
- Dziękuję, kochanie.
Do łazienki weszła jakaś matka z dwojgiem zmęczonych, rozmarudzonych dzieci. Liz przyglądała się rodzinnej scenie niewidzącym wzrokiem, wciąż zatopiona w myślach o Hope St. Germaine. Kiedyś próbowała podzielić się z Glorią swoimi lękami, jednak przyjaciółka stwierdziła, że niepotrzebnie się boi. Matka niczego nie podejrzewa, przekonywała, a nawet gdyby odkryła prawdę na temat romansu córki, to konsekwencje poniesie Gloria, nie Liz.
Pożegnała Glorię i z duszą na ramieniu patrzyła, jak jej bezbronna córka zanurza się w noc. Bestia kroczyła w ślad za nią. Widziała to. Czuła.
- Słucham, milordzie.
- Ty to wszystko zorganizowałeś, tak? - wycedziła przez zęby, nadal uśmiechając się
Jeszcze raz okrążywszy pokój, wyszedł na korytarz i ruszył w dół po schodach.
- Lord Kilcairn powiedział, że mam zanotować również pani wymiary.
oboje. - Chciałbym przedstawić panią Delacroix, pannę Delacroix i jej damę do towarzystwa,
- Przecież musisz się jakoś nazywać, a ja
- Szkoda więc, że nie chce pan osiągnąć szczęścia z własną żoną. Ktokolwiek nią
- Nie, po prostu mnie zaskoczyłeś. Sądziłam, że uśpienie Karoliny zajmie ci więcej czasu.